sonraki »

[naz]

KaLbim KatLanma Bu Dünyaya

Anılar biriktikçe sisleniyor aşklarda
Yitiriliyor serüven duygusu ki o zaman
Şeytanımı koluma takıp gitmeliyim
Yeni bir cehennem kurmalıyım kendime
Hep kendini yineliyorken sesler, kokular
Gittikçe birbirine benziyorken dünle bugün
Ölümsüz olmak kadar ürkünç birşey
Bu dünyaya alışmak duygusu

Sonsuza kadar sonsuzluğa asılı kalmak
Tanrılara ödül, insanoğluna cezaysa
Kalbim, bağışlanmayacak birşey yap
Katlanma kendine ve bu dünyaya

Kalbim, ödünç say sana ayrılan ne varsa
Geri vermiştin dinini
Dilini de unut artık
Aztektin yahut Kürt, hüznünse Kızılderili
Geri ver ne kalmışsa sende, umutların dahil
Hiçlik, o sezdiren keder
Buydu senin payın
Duyumsa sülfürün yarışını
Seni vur, seni bekleme, seni tarihsiz kıl
Bir kartala parçalat seni kayalara zincirleyerek
Kurbanla kurban eden bilinmiyor tarihe bakarsan
Bir efsaneydi yaşamak, sen de bilmiyorsun bunu
Medyomdu kimya, bir senfoninin diliydi belki
Yeni cehennemler kurmuştuk bilinebilir şeylerden
Sözünü tut artık, seni tarihsiz kıl
Ve katlanma bu dünyaya ey kalbim

[naz]

Söz / De Sararır

Olur, aramam seni ve kimseyi
Anıları pas tadında bırakırım
Konuşacak ne kaldıysa kalsın
Susmaktır birşeylere saygılı kılan

Ayrılık da bir olanaktır bilirsin
İnce bir sis, bir hüzün örtüsü
Dumanlı bir ıslık yakışır şimdi
Dudaklarıma, bırakıp giderim

Söz / de sararır biterken bir aşk
Kediye iyi bak, çiçekleri sula
Diyorsam da aldırma sözlerime
Alışkanlık işte başka birşey değil

Söz / de sararır biterken bir aşk

[naz]

AyrıLık Ayracı

Bütün ayraçları kaldırdın ama unuttuğun,
Bir şey vardı yine de, çiçekleri sulamadın.
Gökyüzü sarardı o zaman bulutlar kirlendi,
Ve ne kadar az konuşur olduk günboyu.
Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor,
Tam da susuşların birbirine eklendiği yerde.

Ezberlenecek hiçbir şey yok bu dünyada,
Kirletilmemiş bir bulut bile yok artık.
Böyle diyorsun her yolculuğa çıkışımda,
Yaşadığın kent de sana benziyor gitgide.
Ne zaman dönmeyi düşünsem yangın çıkıyor,
Ya da erteletiyorum biletimi son anda.

Uzun bir sessizlik oluyorsun dağlara baksam,
Karşılıksız mektuplar kadar burkuluyor kalbin.
Yazdığım şiirler de canımı sıkıyor artık,
Fotoğraflarımı yırtıp atıyorum tek tek.
Ve ben bütün yapraklarımı döküyorken şimdi,
Eylül diyorsun, tam da orda başlıyor ayrılık.

Üşüyünce ağlıyorsun yalnızım dememek için,
Uçaklar gemiler trenler çiziyorsun duvarlara.
Kendine bir deniz bul artık bir de rüzgâr,
Parçalanacağın bir uçurum bul bu dünyada.
Tek tutkun o kenti bırakıp gelmek olmalı,
Ve gelirken havaya uçurmak bindiğin otobüsü.

Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor,
Tam da çiçeklerin sulanmadığı yerde.
Konuşacak bir şeyler bulamıyorsak günboyu,
Derim ki ayrılık gündemdedir ne yapılsa.
Ve sen bütün ayraçları kaldırdığını sanmıştın,
Ama unutmuşsun yine de ayrılık ayracını.

Ahmet TeLLi

[naz]

Hiç Kimse

Hiç kimse bir aşkı,
Onarmaya kaLkmasın.
KaybediLmeye değer,
En güzeL anında;
BitiriLmişse eğer..

Ahmet TeLLi

[naz]

Sormuyorum Artık

Sesim soğuk bir sis
Gittikçe grileşen dalgınlıklar oluyor
Sormuyorum bir yolculuğa kimle çıkılır
Ve kim yırtıp atabilir elindeki son dönüş biletini de
Tüm yalnızlıkları mümkün kılan birileri olmalı
Ya da kalbini kederle onaran bir göçebe
Özlemek o zaman bir çığlık olabilir belki, bir çığlık
Sormuyorum artık biliciye de, bilgine de
Aşkın darası nedir
Ve mutsuzluk mümkün müdür ki o,
Bir kırlangıç ikindisiydi belki de, gümüşte ve hüzne gizlenen

Ödünç sevişlerden bize kalan sonsuz grilikler oluyor yalnız
Ve bir çocuğun hüznüne kazınıyor, gülüşlerimizin paramparçalığı
Sesimin sislenmesi bundandır

Karşılığı yok hiçbir acının
Herşey gölgesi kadar ağır
Sormuyorum artık sormuyorum
Hergün yeniden kodlanan umutlarla kirletiliyor dünya